Bloedprikken en codewoord “Oranje”

Allereerst wil ik jullie bedanken voor de lieve reacties op mijn blog. Ik krijg zelfs reacties per telefoon en Facebook. Dat steunt me echt. Dikke kus daarvoor allemaal.

En in het bijzonder Bianca  :  bedankt voor je reactie op mijn blog, want omdat je (nu al ruim 25 jaar) mijn allerbeste vriendin bent,  weet ik dat jij niet zo dol bent op dit soort dingen. Thanks skattie Love you  xx.

En ook een speciaal bedankje voor mijn zusje, haar man en mijn 2 nichtjes, voor het sturen van die lieve “Kus” kaart per post. Natascha,Marco, Tosca en Tara ik hou van jullie xxx 

Vanmorgen vroeg opstaan om bloed te prikken! Dat viel niet mee, want gisteren was het erg gezellig bij Jan en Lieneke in Ureterp en daar was ik toch wat vermoeider van dan ik dacht. Wel gaaf om te zien hoe ver ze al zijn met hun nieuwe huis.

We hebben gewoon thuis gegeten en ook nog eens heel gezond! Gekookte aardappels, sperziebonen en een rundervink (hondenkeutel zoals Jasper altijd zo smakelijk zegt). Voor zover niets aan de hand. Ik ben daarna even gaan rusten (dat heb je met burn-out, of zou het toch mijn leeftijd zijn hihi). Maar in de avond ging het weer mis (qua eten en drinken dan). We hebben voetbal gekeken en die wedstrijd werd verlengd en uiteindelijk beslist met penalty’s. We hebben toen toch maar even 2 glaasjes wijn gedronken, ik dus ook rood dit keer want mijn witte was op (zie 2e blog) en daar hoorde natuurlijk toastjes bij. Die hadden we niet en werden het crackers met tappenade. Maar goed ik heb er wel van genoten. Vanaf 24.00 uur mocht ik niet meer eten en drinken (ja alleen water maar wie heeft daar nou zin in hihi), tijdens de uitzending van VI oranje zat ik daarom mooi op een droogie. We gingen veel te laat naar bed en vanmorgen ging de wekker om 7 uur. BLEHHHHHHH maar goed ik moest op tijd bloedprikken anders moest ik (miss Obesitas) te lang zonder eten en mijn bakkie koffie. Toen ik aankwam was het super druk en ben ik later nog een keer terug gegaan. Het is uiteindelijk gelukt, 3 buisjes bloed gegeven. Dat is voor mij niet zo’n punt, want ik ben bloeddonor dus ben wel wat gewend. Maar…… vanmiddag trok ik de pleister er iets te hard af en nu is dat nog steeds rood. Ik heb een halve meter vel meegetrokken hihi, maar het scheelde niets op de weegschaal. Da’s dan weer jammer.

Na het bloedprikken mocht ik eindelijk ontbijten, het was inmiddels al 10 uur. Ik was (2x) op de fiets naar het ziekenhuis heen en weer geweest (beweging!!!) en kwam langs Bakker Prins. We moesten brood hebben, dus ik dacht ik haal daar ook meteen een krentenbol om alvast op de fiets te eten want ik rammel van de trek. In de winkel snap je natuurlijk wel al wat er met mij gebeurde op een lege maag. Alle puddingbroodjes, koffiebroodjes, kasteeltjes, krakelingen en nog meer van die tralala waren mij gewoon aan het uitdagen. Ze zagen er allemaal heeeeeerlijk uit en ik had  ineens ook de reuk van een wolf, zo scherp. ik dacht dat ik gek werd. Ik stond in de rij en mijn gedachten gingen alle kanten op: “ach 1 puddingbroodje en dan eet ik vanmiddag niet”, “het programma start toch pas in september dus 1 kasteeltje (gebakje omhult in marsepein) kan toch wel? “, Als ik nou een croissant neem dan is dat als ontbijt toch niet slecht”. Gek werd ik van mezelf! En toen ik aan de beurt was bestelde ik keurig een gezond volkoren brood en…… “Oranje”!!!! riep ik ineens. De dame achter de balie was net mijn volkoren brood door de snijmachine aan het halen en zei: Sorry? want ze verstond me gelukkig niet. Het codewoord Oranje had in elk geval wel geholpen want ik zei: “en een kwarkbroodje” alstublieft. Want ja kwarkbrood kan toch zo slecht niet zijn ;-). Nou ja, dat is in elk geval minder slecht dan een kasteeltje of puddingbroodje. Thuisgekomen werd mijn ontbijt dus 2 plakjes kwarkbrood met dieet boter (dat dan weer wel haha).

Vanmiddag zou ik gaan lunchen met mijn vriendin/kantoor roomy Corine, maar dat heb ik helaas af moeten zeggen door vermoeidheid. Ik moet toch echt beter met mijn energie omgaan !!! Nog een leerpuntje.

Wat dan wel weer gezellig was vandaag was het spontane bezoek van mijn vriendin Isabella. Zij kwam bij me langs op de koffie en toen hebben we het samen nog even over de eetverslaving gehad. We zijn beiden al een tijd gestopt met roken dus aan discilpline ontbreekt het ons niet, maar controle over voedsel houden is toch echt een ander soort verslaving lijkt wel. Zo kwamen de verhalen over hoe je jezelf voor de gek houdt naar boven. Ik zal daar later nog wel een blog over schrijven, want daar moet ik eerst even wat moed voor verzamelen. Het is namelijk best pittig wat ik daarover op moet biechten. Maar ja, je wordt nu eenmaal niet 116 kilo door braaf gedrag 😉

Verder was het een rustige dag en heb ik verder (nog) niet gezondigd. Vanavond eten we pasta met verse groenten en zelfgemaakte saus. Best gezond!! Komt het toch nog ooit eens goed met mij !

Fijne avond en tot blogs

xx nathalie

Wijn, uit eten met Ans en andere gezelligheid!!!!

Goedemorgen lieve lezers ,

Het officiële deel met de Obesitas Poli start waarschijnlijk pas ergens in september/oktober, maar vanaf vandaag ga ik zelf al letten op mijn voeding en beweging. De komende tijd zal mijn blog gaan over de achtergrond van mijn frustratie eten (of wat dan ook de drive voor de verslaving is), de weg naar meer bewegen en steun leren vragen.

Maar vandaag ga ik jullie eerst nog even vertellen over vrijdagavond en gisteren…………….

De fles van Jasper! De mijne ligt in de glasbak

Nadat ik vrijdag mijn blog af had, voelde ik me blij, opgelucht en verdrietig tegelijk. Samen met mijn vriend hebben we toen een fles wijn opengemaakt. Ik wit en hij rood.Bij hem is na 1 glas de kurk netjes teruggegaan op de hals van de fles, maar bij die van mij hebben de kurk en de fles elkaar nooooooit meer gezien. Na dat ene glaasje zijn we vrij snel naar bed gegaan, maar ik kon niet slapen en heb me na een uurtje woelen weer uit bed gehesen en ben in de kamer gaan zitten. Ik had de TV aangezet en voor ik het wist was mijn fles (de witte wijn, dus ook nog eens een caloriebom) opperdepop. Het was wel warm, maar niet zo warm dat de hele fles in één keer verdampte dus….. ik had hem echt zelf opgezopen. Dat was ook wel goed te merken want ik heb niet zo’n groot huis, maar heb over de afstand van de bank weer naar bed wel ongeveer een half uur gedaan denk ik hihihi. Maar goed dat had ik kennelijk even nodig, niet slim maar wel nodig. De volgende ochtend om 8.30 wilde ik ontbijt maken voor ons maar ik was toen zelfs nog onder invloed (net woord voor Totally LAM). In combinatie met de burn-out, medicijnen, weinig slaap en drank betekende deze actie dat ik de zaterdag wel af kon schrijven. Maar dit hoort denk ik even bij de situatie waarin ik me bevind, de grote strijd met mezelf! Mijn vriendin en lotgenoot Birgit heeft in haar blog vermeld: Lief zijn voor jezelf! en net zoals zij zich dat nu eigen moet gaan maken merk ik dat het daar bij mij ook aan schort. Ik houd van veel mensen in mijn omgeving: mijn vriend, familie en schoonfamilie, vrienden en vriendinnen maar……………..kennelijk niet van MEZELF. Daar zal ik nu dus aan moeten gaan werken.

Maar zaterdag was niet helemaal een verloren dag… Rond 17.00 uur ben ik bij mijn vriendin Ans geweest en rond 18.15 zijn we samen uit eten gegaan in Lelystad Haven (Yachtclub).Het was heel gezellig, maar dat kan ook niet anders met 2 lachebekkies hihi.

Altijd gezellig met Ans!

Buiten het toetje (Crème brûlée)

Ehh Tsja dit WAS het toetje hihihi

heb ik het redelijk gehouden, geen alcohol enz. We hebben ervan genoten. Daarna heb ik Ans weer netjes thuisgebracht en hebben we nog gezellig verder bijgekletst bij haar thuis. Rond 23.30 uur ben ik naar huis gegaan en heb netjes thuis een half glaasje rode wijn gedronken (uit de fles van Jasper want die had nog over van vrijdag hihihi) en lekker naar bed gegaan.

Vandaag lekker rustig aan gedaan en ontbeten met Jasper. Straks gaan we naar Ureterp (Oerterp, want het is Oost-Friesland 🙂 ) naar onze vrienden Jan en Lieneke. Zij zijn bezig met het bouwen van een huis en wonen zolang in een caravan op hun erf. Hun oude huis is afgebroken en ze bouwen nu een nieuw mooi paleisje :-). Ik heb er zin in, want ik heb ze erg gemist. Door de burn-out ben ik de laatste tijd niet in staat om naar de BBQ’s, feestjes te gaan en mee te gaan op vakantie met onze vriendenclub (De laffe Teckels schermvliegclub te volgen op www.onthoudezelink.nl). Ik mis iedereen heel erg, dus ga ik nu apart bij iedereen langs. Ook leuk, dan zie ik ze teminste nog 🙂

Het wordt dus vandaag ook een fijne dag ondanks het druilerige weer.

Liefs, kuf en tot blogs

Nathalie x

Today: Judgement day !

Geschikt? Ongeschikt?

Tsja, daar ging ik dan vanmorgen: op naar het ziekenhuis voor de intake. Ik ben gaan lopen, zodat ik na de intake met Birgit mee kon rijden om ergens nog even na te praten. Birgit moest om 9.00 uur en ik om 10.30 uur. Dus met frisse moed de pas erin en wandelen naar het ziekenhuis, toen er niemand in de buurt was stiekem even een foto gemaakt om de blog wat op te fluffen 🙂

Daar aangekomen (rot woord in dit geval haha) had ik nog tijd om een bakkie koffie te drinken in de wachtkamer.

Om 10.30 uur werd ik opgeroepen voor mijn afspraak met de verpleegkundige.  Zij zal tijdens het proces mijn coach zijn voor vragen. Na wat gegevens invullen en een kort overlegje over wat me te wachten staat als ik geschikt bevonden word, werd ik weer in de wachtkamer geparkeerd. Om 11.00 uur kwam de fysiotherapeute me ophalen. Met haar werden de resultaten besproken die aan de hand van de door mij gedragen Sensewear band naar voren waren gekomen. Het zal niemand verbazen dat daaruit bleek dat ik wel wat te weinig (understatement) beweeg. De drempel is sinds de burn-out mega hoog geworden door angsten enz., maar daar kunnen ze me in dit programma prima bij helpen vertelde ze me. Wat wel weer positief is, is dat door mijn sportverleden mijn verbranding in rust heel hoog is, dus dat is fijn! Verder werd mijn bevallige bips, vrouwelijke heupen en koddige blubberbuikje gemeten (gelukkig had ze aan 1 meetlint wel voldoende). Dit was voor de “Hips to waist” meting zoals ze dat zo vrolijk noemen. Het gemiddelde van deze meting mag 80 zijn en wat bleek “My hips don’t lie”, want ik kom uit op een gemiddelde van 89. Conclusie:Teveel, maar ook dat was weer geen verrassing. Zij had kennelijk wel al gezien, met haar timmermansoog, dat ik de 80 toch wel iets zou overschrijden. Niet onoverkomelijk maar wel lastig (aha moment: daarom kon ik de laatste tijd zo lastig mijn schoenen aankrijgen). Wederom werd ik netjes teruggeplaatst in de wachtkamer om vervolgens om 11.30 opgeroepen te worden door””my worst nightmare” de afspraak met de diëtist. Niet omdat de man in kwestie een vervelend persoon is, integendeel hij is erg aardig met veel humor, maar mijn nachtmerrie is wel de weegschaal die ik daar dan moest betreden. Eerst werd ik gemeten en wat bleek …. ik ben 1.76 in plaats van de 1.74 waarvan ik jaren gedacht heb te zijn. Daarop graptte de diëtist dat dat dan wel weer voordelig zou uitpakken voor mijn BMI. Maar toen riep ik al dat hij me voor een gezond BMI zou moeten uitrekken naar 2 meter 10 en hij wist zelf ook eigenlijk wel dat het ziekenhuis veel kon, maar dat dus niet 🙂 Beiden kwamen we toen tot de verrassende conclusie dat ik dan toch inderdaad wel zou moeten afvallen. Tsja, je merkt al dat ik er enorm omheen aan het typen ben, want dan komt nu de uitslag van die grote vriend “De Weegschaal”. Ik heb even getwijfeld, maar ik ga het jullie gewoon maar eerlijk melden dat ik 116,6 kilo schoon aan de haak moet noteren en daarmee dus een BMI van 37 heb. Niet overdreven gezegd VEEL TE VEEL dus, dat moet naar 25 of nou ja 27 zou ook al mooi zijn. Toen kwam een kort gesprek over voedsel, wat wel en wat vooral niet. Hij noemde me een diëtiste zonder opleiding, omdat hij vond dat mijn voedselkunde best groot was. Daarop heb ik dan ook aangegeven dat weten wat ik moet eten niet het probleem is, maar vooral mijn grenzenloze gedrag. Gelukkig werken ze daar ook met een psychotherapeut gespecialiseerd in verslavingen. Hij gaf aan dat me dat zeker gaat helpen in dit proces. Over het onderwerp (eet) verslaving zal ik een andere keer bloggen want dit is al een heel verhaal aan het worden en ik wil jullie niet nu al verliezen aan verveling en uitputting ;-). Inmiddels was het 12 uur geworden en tijd voor mijn 4e en laatste afspraak van vandaag: De interniste. Zij heeft met me gepraat over een eventuele operatie (maagverkleining en dat soort tralala). Ik heb haar gezegd dat ik dat pertinent niet wil, want als ik de oorzaak niet ga aanpakken met behulp van de psychotherapeut, dan kom ik na zo’n operatie ook weer genadeloos aan en dat wil ik nu net niet meer!!!!!!!!!!! Dus nee tante nath gaat het via de psycholoog, diëtist, beweging met de fysiotherapeuten en jullie steun en hulp doen. Dan alleen kan dit project slagen. Daar was ze het helemaal mee eens. Ik kreeg een formulier mee om mijn bloed volgende week te laten prikken, maar dat moet nuchter (dus geen wijn voor mij bij het ontbij maandag hihihi, ja ik weet dat nuchter in dit geval betekent dat ik dan niet mag eten voor die tijd, maar ik ben nog even in ontkenning). Dan word ik getest op diabetes, schildklier en cholestrol en als dat hoger is dan normaal, dan wordt er ter controle na gewichtsverlies weer geprikt om te kijken of het gedaald is. Voor zover de intake. Het team maakt in de middag de behandelplannen van iedereen die vanmorgen de intake heeft gehad. Dan krijg ik te horen of ik geschikt ben of niet om deel te nemen. Je bent ongeschikt als er medisch een belemmering is om dit te doen, of als je 1 van de onderdelen van het programma niet kunt doen, maar dan wordt er samen met jou een andere optie om af te vallen gezocht. Ik kan niet anders dan zeggen dat de intake goed in elkaar zat en dat het op een prettige manier is verlopen. Ik kan niet wachten om te beginnen.

Birgit zat in de ziekenhuis kantine op me te wachten en aangezien het 12.30 uur was geworden, hadden we inmiddels ook wel trek in een broodje. Om onze ervaringen met elkaar te delen van die ochtend, zijn we gezellig even bij LaPlace gaan zitten en ja hoe kan het ook anders…. binnen 5 seconden hadden we besloten dat het een bordje friet moest worden in plaats van een broodje (zonder discussie, knap he?). Dat hadden we wel verdiend!!! vonden we. En om het nog gekker te maken is deze jongedame nog even de Jamin ingerend om een (echt voor mijn doen een heel heel heel heel klein zakje snoep bij elkaar te scheppen). Onder het mom van… nu mag het nog, maar eigenlijk bewijst dit wel dat ik vooral gebaat ben bij de verslavings gespecialiseerde psychotherapeut (nu maar hopen dat ze die wel voor extra uren geboekt hebben de komende tijd, want tante nath zal het nodig hebben 😦 ). Wel even een compliment voor Birgit (die overigens ook een blog heeft http://birgitklein.blogspot.nl/) zij is wel meegeweest naar Jamin maar heeft niets gekocht! Ik heb al gedacht dat we een code woord moeten hebben om keihard naar elkaar te schreeuwen als we dit soort gekke fratsen weer gaan doen. Bijvoorbeeld het woord “Oranje” ofzo 🙂 zodat je dan meteen weet… Oranje, hoor ik daar Oranje??…. kappen, loslaten en droppen wat je dan ook in je handen hebt zoals friet of snoep van meneer Jamin. Ik zeg: Goed plan!

Thuis gekomen ben ik op de bank geploft met een kop thee en mijn zelf bijelkaar geschepte snoepies en nadat ik mijn laptop had opgestart en mijn mail opende werd mijn schuldgevoel nog groter dan het al was (want ja, dat heb ik dan wel als ik me zo volstop….schuldgevoel). Nog met mijn bek vol snoep opende ik mijn mail en trof daar al mijn behandelplan aan van het ziekenhuis. Daarin het keiharde GESCHIKT voor het volgen van het programma van de Obesitas poli !!!! Gemengde gevoelens…. blij dat ik nu professionele hulp krijg, maar ook verdriet heel veel verdriet omdat ik nu officieel OBESITAS PATIENT bent. Verdriet omdat er ergens in mijn leven iets ernstig is fout gegaan waardoor ik de laatste 10 jaar een super jojo ben, met als resultaat 116 kilo en herstellende van een burn-out. Aangezien ik toch al zo openhartig ben tegenover jullie kan ik nu best vertelen dat ik, terwijl ik dit typ, keihard met dikke tranen zit te janken als een klein kind! Wat overigens wel een bevestiging is dat het schrijven van een blog helend werkt want langzaam aan is er opluchting. Opluchting omdat ik weet dat ik nu voor eens en voor altijd korte metten ga maken met het monster in mij dat mij een burn-out en status Obesitas heeft bezorgd. De oorzaak van de burn-out heeft een rode draad met mijn ontwikkelde eetverslaving, de puzzel valt nu langzaam ineen en de oplossing is nabij. Helaas start mijn groep waarschijnlijk pas in september/oktober door de aankomende vakantietijd enz. Maar Birgit en ik hebben al afgesproken dat we gewoon alvast op gaan letten met eten en gaan fietsen samen. Ik zal haar ook het idee omtrent het woord Oranje even voorleggen, want ik ben bang dat ze dat nog vaak zal moeten roepen tegen me de komende tijd. Nu dus dubbel jammer dat” onze jongens van Oranje” het toernooi uitgeknikkerd zijn, want dan had ik bij iedere schreeuw om het Oranje legioen in elk geval niets meer gegeten 😉

Het wordt bikkelen, keihard werken, confrontatie, moeilijke momenten en blije momenten, maar ik ga ervoor en het gaat me lukken. Maar lieve lezers, vrienden en familie… ik heb jullie steun heel hard nodig en heb na jullie reacties gisteren al gemerkt dat het aan jullie steun niet zal liggen. Een dikke kus en dank daarvoor. Blijf me steunen en ik hoop dat ik voor anderen hier ook een steun kan zijn.

Voor vandaag even genoeg zo en voor diegenen die nog niet afgehaakt of in slaap gevallen zijn door de lengte van mijn verhaal, zeg ik Weltrusten en tot blogs !

xx nath

De eerste stap op mijn (lange) weg naar een gezond gewicht: Bloggen !

Mijn reden om te gaan bloggen is niet origineel. Het is om mezelf te motiveren en steun te ontvangen van lezers omdat ik ga afvallen. En misschien dat ik met mijn blog zelf ook lotgenoten kan steunen en motiveren. Want laten we eerlijk zijn, Obesitas is een veelvoorkomend probleem. En ik ben het zat om nog langer in de categorie Obesitas te vallen.

Ik ben zwaar, veel te zwaar en sta aan de start om (opnieuw) de strijd met de kilo’s aan te gaan. Omdat strijd negativiteit uitstraalt heb ik mijn blog “Mijn (lange) weg naar een gezond gewicht” genoemd. Dat klinkt al meteen als een avontuur, vind je ook niet ?

Ik ben vorige maand 41 jaar geworden en dus wordt het nu tijd om de stap te zetten. Het is eerlijk gezegd niet mijn 1e stap. Ik heb in de afgelopen 10 jaar behoorlijk wat diëten gevolgd,  waardoor ik me een versuffing jojo. Het resultaat is dat ik veel gewicht ben verloren, maar alles weer heb teruggevonden met RENTE !! En daar ben ik nu wel klaar mee. Ik ben inmiddels 40 kilo te zwaar dus vandaar dat het een lange weg gaat worden.

Deze blog zal dus gaan over hoe het zover is gekomen, mijn haat/liefde relatie met voedsel, valkuilen, dips (nee geen dipsausjes, daar denk ik dan weer aan he hihi), tips en allerlei andere zaken die me tijdens dit avontuur bezig gaan houden.

Ook kan ik alvast verklappen dat ik de weg met professionele begeleiding van de Obesitas poli in het ziekenhuis van Lelystad zal bewandelen. Ik heb me 2 weken geleden samen met mijn vriendin Birgit (die me op deze methode attent heeft gemaakt) aangemeld bij de Obesitas poli. Na aanmelding via de website is proces begonnen met het online bijhouden van een eetlogboek (2 doordeweekse dagen en 1 weekenddag) en dan wordt je al meteen met jezelf geconfronteerd. Huh… moet ik nu echt gaan invullen dat ik een half pak stroopwafels heb weggeknabbeld uit frustratie en ‘s-avonds dat nog heb afgetopt met een half bakje Wasabi nootjes? Ja dus!! Maar om mezelf te verdedigen …. het had ook van beiden het hele pakje kunnen zijn 😉

Ter voorbereiding op de intake heb ik verder ook nog 3 dagen met een armband om gelopen (die alleen om te douchen of zwemmen af mocht) en die registreert dan van alles. Vandaag moest ik de band inleveren zodat morgen de gegevens besproken kunnen worden. De intake morgen duurt 2 uur en daarna maakt het team van de Obesitas poli een behandelplan en dan hoor ik wat er verder gaat gebeuren. Ik vind het wel spannend en hoop dat ik na de intake te horen krijg dat ik mag beginnen. Als dat zo is dan wordt het een dieet, beweging 2 x in de week met een groep van maximaal 8 lotgenoten en een gedragstherapeut die helpt bij de eetverslaving. Ik heb er een goed gevoel over dat het me met behulp van dat team en samen met Birgit dit keer gaat lukken.

Mijn doel is om volgend jaar om deze tijd te kunnen melden dat ik een gezond gewicht heb bereikt!

Als je me wilt volgen, mijn verhalen lezen en steunen dan ben ik nu alvast dankbaar, zo niet dan snap ik dat ook heel goed. Het is tenslotte een onderwerp waar al oeverloos over geschreven/gesproken is en wordt zodat het je wellicht al de neus uit komt 🙂

Voor vandaag laat ik het hierbij, maar… morgen meld ik me weer om o.a. te vertellen hoe de intake is gegaan.

Weltrusten en tot morgen …..